maroommatum

ยาสามัญประจำใจ

พระไพศาล วิสาโล

ในบรรดาผู้เคราะห์ร้ายจากสงครามเวียดนาม คงไม่มีใครที่ทั่วโลกรู้จักมากเท่ากับ คิม ฟุค ภาพเด็กหญิงวัย ๙ ขวบร่างกายบอบบางและเปลือยเปล่า วิ่งร่ำไห้อยู่กลางถนนพร้อมกับเด็กอีก ๒-๓ คน โดยมีฉากหลังเป็นม่านควันดำทมึนและเปลวไฟลุกโพลง ได้ประทับแน่นอยู่ในใจของผู้คนทั่วโลก ภาพนี้ภาพเดียวก็เพียงพอแล้วที่จะบอกเราว่าสงครามนั้นสร้างความทุกข์ทรมาน แก่ลูกเล็กเด็กแดงและประชาชนผู้บริสุทธิ์อย่างไรบ้าง

คิม ฟุค คือเด็กหญิงชาวเวียดนามใต้คนนั้นซึ่งช่างภาพอเมริกันได้ถ่ายไว้ขณะที่เธอ และเพื่อนบ้านกำลังแตกตื่นหนีภัย แม้เธอจะรอดตายจากระเบิดนาปาล์มที่ทิ้งลงหมู่บ้านของเธอ แต่ไฟก็ได้เผาลวกผิวหนังของเธอถึง ๖๕ เปอร์เซ็นต์ เธอต้องรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลถึง ๑๔ เดือน และผ่านการผ่าตัดถึง ๑๗ ครั้งกว่าจะหายเป็นปกติ เธอยังโชคดีเมื่อเทียบกับลูกพี่ลูกน้องอีก ๒ คนซึ่งตายเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว

นั่นคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในปี ๒๕๑๕ เมื่อเวียดนามกลายเป็นคอมมิวนิสต์ ๓ ปีต่อมา ก็ไม่มีข่าวคราวของเธอปรากฏสู่โลกภายนอกอีกเลย แต่แล้ววันหนึ่งในปี ๒๕๓๙ คิม ฟุค ก็ได้มาปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าชาวอเมริกันซึ่งเคยผ่านสมรภูมิเวียดนาม เธอได้รับเชิญให้มาพูดเนื่องในโอกาสวันทหารผ่านศึก ณ กรุงวอชิงตันดีซี

การได้มาเผชิญหน้ากับกลุ่มคนซึ่งครั้งหนึ่งเคยมาทำลายบ้านเกิดเมืองนอนของ เธอ ทำให้ญาติพี่น้องของเธอต้องตาย และเกือบฆ่าเธอให้ตายไปด้วยนั้น ไม่ใช่เป็นเรื่องที่ทำใจได้ง่ายนัก แต่เธอมาก็เพื่อจะบอกให้พวกเขารู้ว่าสงครามนั้นได้ก่อความทุกข์ทรมานแก่ผู้ คนอย่างไรบ้าง หลังจากที่เล่าถึงประสบการณ์อันเจ็บปวดของเธอแล้ว เธอก็ได้เผยความในใจว่ามีเรื่องหนึ่งที่เธออยากจะบอกต่อหน้านักบินที่ทิ้ง ระเบิดใส่หมู่บ้านของเธอ
พูดมาถึงตรงนี้ก็มีคนส่งข้อความมาบอกว่า คนที่เธอต้องการพบกำลังนั่งอยู่ในห้องประชุมนี้ เธอจึงเผยความในใจออกมาว่า "ฉันอยากบอกเขาว่าเราไม่สามารถเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ได้ แต่เราควรพยายามทำสิ่งดี ๆ เพื่อส่งเสริมสันติภาพทั้งในปัจจุบันและอนาคต"

เมื่อเธอบรรยายเสร็จ ลงมาจากเวที อดีตนักบินที่เกือบฆ่าเธอก็มายืนอยู่เบื้องหน้าเธอ เขามิใช่ทหารอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นสาธุคุณประจำโบสถ์แห่งหนึ่ง เขาพูดด้วยสีหน้าเจ็บปวดว่า "ผมขอโทษ ผมขอโทษจริง ๆ"
คิมเข้าไปโอบกอบเขาแล้วตอบว่า "ไม่เป็นไร ฉันให้อภัย ฉันให้อภัย"

ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่เราจะให้อภัยโดยเฉพาะกับคนที่ทำร้ายเราปางตาย คิม ฟุค
เล่าว่าเหตุการณ์ครั้งนั้นสร้างความทุกข์ทรมานแก่เธอทั้งกายและใจ จนเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร แต่แล้วเธอก็พบว่าสิ่งที่ทำร้ายเธอจริง ๆ มิใช่ใครที่ไหน หากได้แก่ความเกลียดที่ฝังแน่นในใจเธอนั่นเอง "ฉันพบว่าการบ่มเพาะความเกลียดเอาไว้สามารถฆ่าฉันได้" เธอพยายามสวดมนต์และแผ่เมตตาให้ศัตรู และแก่คนที่ก่อความทุกข์ให้เธอ แล้วเธอก็พบว่า "หัวใจฉันมีความอ่อนโยนมากขึ้นเรื่อย ๆ เดี๋ยวนี้ ฉันสามารถอยู่ได้โดยไม่ต้องเกลียด"

เราไม่อาจควบคุมกำกับผู้คนให้ทำดี หรือไม่ทำชั่วกับเราได้ แต่เราสามารถควบ
คุมกำกับจิตใจของเราได้ เราไม่อาจเลือกได้ว่ารอบตัวเราต้องมีแต่คนน่ารักพูดจาอ่อนหวาน แต่เราสามารถเลือกได้ว่าจะทำใจอย่างไรเมื่อประสบกับสิ่งไม่พึงปรารถนา คิม ฟุค ได้เรียนรู้จากประสบการณ์ของตัวเองว่า "ฉันน่าจะโกรธ แต่ฉันเลือกอีกทางหนึ่ง แล้วชีวิตของฉันก็ดีขึ้น"

บทเรียนของคิม ฟุค คือในเมื่อเราเปลี่ยนแปลงอดีตไม่ได้ เราจึงไม่ควรปักใจอยู่กับอดีต แต่เราสามารถเรียนรู้จากอดีตเพื่อทำปัจจุบันและอนาคตให้ดีขึ้นได้ บทเรียนจากอดีตอย่างหนึ่งที่เธอได้เรียนรู้มาก็คือ "การอยู่กับความโกรธ เกลียด และความขมขื่นนั้น ทำให้ฉันเห็นคุณค่าของการให้อภัย"

การให้อภัยมิได้หมายถึงการลืมเหตุการณ์ที่เจ็บปวด แต่หมายถึงการไม่ยอมให้เหตุ การณ์เหล่านั้นมาทำร้ายเรา ผู้ที่รู้จักให้อภัยคือผู้ที่ยังจดจำอดีตอันไม่น่าพิสมัยได้ แต่แทนที่จะปล่อยให้อดีตนั้นมากระทำย่ำยี กลับเอาชนะมันได้และสามารถนำมันมาใช้ให้เกิดประโยชน์ เช่น เอามาเป็นบทเรียนเพื่อจะไม่ทำความผิดพลาดอีก และที่สำคัญคือเป็นเครื่องเตือนใจว่าความโกรธเกลียดนั้นเป็นอันตรายต่อตัว เราอย่างไรบ้าง

เมื่อเราโกรธใคร อยากทำร้ายใครนั้น คนแรกที่ถูกทำร้ายคือตัวเรานั่นเอง ไม่ใช่แค่จิตใจเท่านั้นที่เร่าร้อนเหมือนถูกไฟสุม แม้แต่ร่างกายก็ยังได้รับผลกระทบด้วย มีบางคนที่มีอาการปวดท้องและปวดศีรษะเรื้อรัง อีกทั้งยังมีความดันโลหิตสูง หมอพยายามตรวจร่างกายแต่ก็ไม่พบความผิดปกติ หมอจึงขอให้เธอเล่าเรื่องราวในชีวิตของเธอให้ฟัง เธอเล่าว่ากำลังมีเรื่องขุ่นเคืองใจกับพี่สาวซึ่งทอดทิ้งให้เธอเผชิญปัญหา ตามลำพังอยู่หลายปี หมอจึงสันนิษฐานว่าความเจ็บป่วยของเธอมีสาเหตุมาจากความบาดหมางดังกล่าว จึงแนะให้เธอยกโทษแก่พี่สาว หลายปีต่อมาหมอได้รับจดหมายจากคนไข้รายนี้ว่าเธอคืนดีกับพี่สาวแล้ว และอาการเจ็บป่วยก็ไม่มารังควานอีกเลย

มีอีกรายที่เจ็บป่วยโดยหมอไม่พบความผิดปกติในร่างกาย เธอมีอาการคลื่นไส้และระบบย่อยอาหารผิดปกติจนน้ำหนักลดไป ๑๕ กก. วันหนึ่งอาการได้กำเริบขึ้นเมื่อเธอได้รับจดหมายจากลูกพี่ลูกน้อง เธอเฉลียวใจในตอนนั้นเองว่าความเจ็บป่วยของเธอมีสาเหตุมาจากความโกรธเกลียด เธอทั้งโกรธและเกลียดลูกพี่ลูกน้องคนนั้นเพราะแอบไปมีความสัมพันธ์กับแฟน หนุ่มของเธอ ลูกพี่ลูกน้องคนนั้นเขียนจดหมายมาขอโทษเธอ เธอครุ่นคิดอยู่นาน และในที่สุดก็เขียนจดหมายตอบไปว่า "ฉันยกโทษให้เธอ" หลังจากนั้นสุขภาพเธอก็ดีขึ้นและใช้ชีวิตอย่างมีความสุข

การให้อภัยเป็นเรื่องยาก แต่การมีชีวิตด้วยจิตใจที่โกรธแค้นพยาบาทกลับเป็นเรื่องที่ยากลำบากกว่า คนที่มีความโกรธเกลียดอัดแน่นเต็มหัวใจย่อมไม่อาจพบความสุขและความเบิกบาน ใจได้ คนเช่นนี้ย่อมยากที่จะมีศรัทธาและกำลังใจในการมีชีวิต ด้วยเหตุนี้เราจึงควรเรียนรู้ที่จะปลดเปลื้องความโกรธเกลียดไปจากจิตใจ ด้วยการรู้จักให้อภัยและหมั่นแผ่เมตตาไปให้แก่คนที่ทำความเจ็บปวดให้แก่เรา

ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะนึกถึงบุคคลดังกล่าวโดยที่จิตใจไม่พลุ่งพล่าน แต่เมื่อใดที่ใจเราสงบลองนึกถึงเขาอยู่เป็นระยะ ๆ นึกถึงแต่ละครั้งก็ยิ้มให้เขา แผ่ความปรารถนาดีให้เขา เราจะพบว่าเรายิ้มให้เขาได้ง่ายขึ้น และจิตใจกระเพื่อมน้อยลง ไม่นานเราก็จะให้อภัยเขาได้และมีความปรารถนาดีต่อเขาด้วยใจจริง

ถึงตอนนั้นเราจะพบว่าสิ่งที่ทำให้เราเจ็บปวดทุกข์ทรมานมาเป็นเวลานานนั้นมิ ใช่อะไรอื่น หากได้แก่ความโกรธเกลียดที่เคยอยู่ในใจเรานั้นเอง ความเจ็บปวดที่เกิดเพราะคนบางคนนั้นแท้จริงได้กลายเป็นอดีตไปแล้ว แต่ที่ยังคงอยู่ก็เพราะใจเรานั้นเองที่ไปรื้อฟื้นและทนุถนอมมันเอาไว้ด้วย ความจงเกลียดจงชังหมายมั่นจะแก้แค้น ตัวเขาอาจอยู่ไกลแสนไกล แต่เราเองต่างหากที่ไปดึงเขามาไว้กลางใจเราอยู่ทุกโมงยาม พูดให้ถูกต้องก็คือใจเรานั่นแหละที่สร้างปีศาจร้ายมาหลอกหลอนตัวเองอยู่ทุก ขณะจิต ปีศาจที่แม้รูปร่างหน้าตาเหมือนคนที่เคยประทุษร้ายเรา แต่เป็นผลผลิตจากใจของเราเอง

การให้อภัยและการแผ่เมตตาแท้ที่จริงก็คือการสยบปีศาจร้ายมิให้มาหลอกหลอน อีกต่อ
ไป จะเรียกว่าเป็นการเชื้อเชิญมันออกไปจากจิตใจของเราก็ได้ ด้วยการให้อภัยและการแผ่เมตตาเท่านั้น จิตใจของเราจึงจะได้รับการเยียวยาและกลับเป็นปกติสุขอีกครั้งหนึ่ง

ในโลกที่เรามิอาจหลีกพ้นความพลัดพรากสูญเสีย ความเจ็บปวด และบาดแผลในใจ การให้อภัยและการแผ่เมตตาคืออะไรหากมิใช่ยาสามัญที่ควรมีไว้ประจำใจ

ที่มา - หน้าพระดอทคอม

---

ในญี่ปุ่นมีชมรมหนึ่งชื่อน่ารักมาก คือ "ชมรมคนรักกัน"
อย่า เพ่อเข้าใจไปว่าชมรมนี้ตั้งชื่อตามรสนิยมทางเพศ นิวาสถานของชมรมนี้ไม่ได้อยู่ ตามผับหรือแหล่งเริงรมย์ หากอยู่ในโรงพยาบาล เวลามีผู้ป่วยโรคริดสีดวงทวารมาที่โรงพยาบาล สมาชิกชมรมนี้จะเข้าไปให้ความช่วยเหลือ เริ่มจากการให้คำแนะนำเกี่ยวกับขั้นตอนการเยียวยารักษาโรค หากหมอวินิจฉัยว่าต้องผ่าตัด สมาชิกชมรมก็จะไปให้กำลังใจผู้ป่วย และพูดคุยให้หายวิตกกังวล เนื่องจากสมาชิกชมรมนี้เคยเป็นผู้ป่วยริดสีดวงทวารมาก่อน จึงเข้าใจจิตใจของผู้ป่วยดี ที่สำคัญสมาชิกชมรมนี้เป็นอาสาสมัคร มาทำงานด้วยใจรัก อีกทั้ง ไม่จำเจอยู่กับปัญหาเหมือนหมอและพยาบาล จึงสุภาพนิ่มนวลกับผู้ป่วย

มาเจอกับบริการด้วยน้ำใจอย่างนี้ ผู้ป่วยที่วิตกกังวล หรือตื่นกลัวมีดผ่าตัด ก็ย่อมสงบอกสงบใจลงไปได้มาก อย่างน้อยก็รู้สึกมีเพื่อน ในยามทุกข์ คนเราย่อมต้องการมิตรและกำลังใจ แม้อาจจะไม่ได้ทำอะไรเลย อย่างน้อยชมรมนี้ก็ช่วยให้ผู้ป่วยมั่นใจว่าก้น(พูดให้ถูกต้องคือ"ทวาร" หรือ"ตูด")ของเขาจะได้รับการทนุถนอมอย่างแน่นอน

ความสำเร็จของชมรมนี้อยู่ที่หลักการง่าย ๆ ว่า ผู้ได้รับความรัก ย่อมเป็นสุข ความรักฉันท์เพื่อนที่มาร่วมทุกข์ด้วยกันนั้นสามารถบันดาลใจให้บังเกิดความ สุขชนิดที่เงินซื้อไม่ได้
แต่สุขที่เกิดจากการได้รับความรักนั้น ยังสู้สุขอีกชนิดหนึ่งไม่ได้ นั่นคือสุขจากการให้ความรัก สุขอย่างหลังนี้แหละที่เชื่อมสมาชิกชมรมให้มาทำงานด้วยกันและทำให้ชมรมตั้ง อยู่ได้นาน

สมาชิกชมรมนี้ทำงานโดยไม่มีเงินเดือน จะว่าคนเหล่านี้เสียสละก็ได้ แต่ถ้าถามเขา เขาคงตอบว่า หามิได้ เพราะเขาไม่ได้เสียอะไร มีแต่ได้ ได้อะไร ก็ได้ความสุขไงล่ะ

ความเอื้ออาทร ความรัก ความอ่อนโยนนั้นทำให้สุขทั้งใจและกาย สุขใจเพราะปีติที่ได้ช่วยให้ผู้คนพ้นทุกข์ ประสบสุข สัจธรรมข้อนี้พระพุทธองค์ได้ตรัสไว้นานมาแล้วว่า "ผู้ให้ความสุข ย่อมได้รับความสุข" ถ้าอยากสุขใจ ต้องรู้จักให้และเอื้อเฟื้อผู้อื่นบ่อย ๆ

การนึกถึงผู้อื่นอย่างน้อยก็ทำให้หมกมุ่นกับตัวเองน้อยลง จิตที่คิดถึงแต่ตัวเองนั้น ทุกข์ง่าย อะไรมากระทบก็หวั่นไหวง่าย เพียงแค่มีน้ำหนักเพิ่มไม่ถึงกิโล ก็กินไม่ได้ นอนไม่หลับแล้ว แต่ถ้ามองออกไปให้เห็นคนที่ไม่มีข้าวจะกิน หรือนอนพะงาบ ๆ อยู่ในโรงพยาบาล จะรู้ว่าความทุกข์ของเรานั้นเล็กน้อยจิ๊บจ๊อยมาก

ความเอื้ออาทรและความรักยังมีผลต่อสุขภาพกายด้วย ประโยชน์ที่สำคัญอย่างหนึ่งซึ่งหมอสมัยใหม่ยอมรับก็คือช่วยป้องกันและบำบัด โรคหัวใจ เวลาเอื้ออาทรใครด้วยใจจริง ระบบประสาทที่เรียกว่าพาราซิมพาเทติกจะได้รับการกระตุ้น ทำให้เรารู้สึกสงบขึ้น รวมทั้งระดับคอร์ติโซลในร่างกายก็จะลดลงด้วย คอร์ติซอลนั้นเป็นฮอร์โมนชนิดหนึ่ง ซึ่งหากมีมากจะทำให้เกิดโรคหัวใจได้ง่าย ฮอร์โมนอีกชนิดหนึ่งซึ่งเป็นตัวการของโรคหัวใจคืออะดรีนาลิน หากหัวใจไร้รัก อัดแน่นด้วยโทสะ ฮอร์โมนทั้งสองชนิดจะเพิ่มพรวดและบั่นทอนหัวใจเป็นอย่างมาก ไม่เพียงกับคนเท่านั้น แม้ความเอื้ออาทรกับสัตว์ ก็มีอานิสงส์ต่อสุขภาพกายด้วยเช่นกัน

มีการศึกษาวิจัยพบว่า คนที่อยู่คนเดียว หากเลี้ยงแมวหรือสุนัขไว้ที่บ้าน จะเครียดและมีความดันน้อยกว่าคนที่อยู่คนเดียวโดยไม่ได้เลี้ยงอะไรเลย ใครที่เครียดมาก ๆ น่าจะลองเลี้ยงสัตว์ ความรัก ความอ่อนโยนนั้นไม่เหมือนเงิน หากเก็บกักเอาไว้ในใจ มันจะไม่คงที่ มีแต่จะเหือดแห้งหายไป ทำให้ชีวิตแห้งผาก แต่ถ้ามีอะไรมากระตุ้นเร้าความรักความอ่อนโยนให้พรูพรั่งหลั่งไหลออกมา ร่างกายและจิตใจจะได้รับการเยียวยา

มีนักแสดงชาวอเมริกันคนหนึ่ง เธอประสบความสำเร็จในอาชีพการแสดง จนกลายเป็นดาราชั้นนำ แต่แล้วก็ถึงคราวตกต่ำ ภาพยนต์ที่เธอแสดงนำเรื่องแล้วเรื่องเล่าไม่ทำเงิน ชื่อเสียงที่เคยมีก็ค่อย ๆ เลือนลาง ซ้ำยังประสบความล้มเหลวในเรื่องความรัก เธอจึงเข้าหาเหล้าและยาเสพติด ที่สุดก็ถอนตัวไม่ขึ้น ไม่ว่าจะพยายามเลิกเท่าไหร่ ก็ไม่สำเร็จ จนผู้คนเอือมระอา ชีวิตตกต่ำถึงขีดสุด
แล้ว วันหนึ่งเพื่อนก็มาหาเธอที่บ้าน ยื่นลูกแมว ๒-๓ ตัวมาให้เธอ "ช่วยเลี้ยงหน่อย เขาไม่มีแม่" ทีแรกเธอปฏิเสธ แต่ที่สุดก็จำยอม ลูกแมวน้อยกลายเป็นภาระของเธอ และทำให้เธอไม่อาจมีชีวิตเหมือนก่อนได้ แต่เดิมเคยเที่ยวจากดึกยันเช้า ก็ต้องเพลาลง เพราะเป็นห่วงแมว ต้องกลับบ้านเป็นเวลาเพื่อเลี้ยงแมว เวลาจะเมาก็นึกถึงแมว ชีวิตเริ่มกลับเข้าที่ ตัวเธอก็เริ่มกลับมาเป็นผู้เป็นคน

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว แมวก็คลอดลูกออกมาให้เธอเลี้ยงอีก เธอกลายเป็นคุณย่าคุณยายของแมว ส่วนแมวก็เป็นที่รักของเธอ ทำให้ชีวิตเธอมีจุดหมาย ไม่ว่างเปล่า ในที่สุดเธอก็เลิกสิ่งเสพย์ติดได้สำเร็จ และกลับมาสร้างเนื้อสร้างตัวใหม่

นักดูหนังคำจำได้ว่าเมื่อ ๒๐ ปีก่อนเคยมีหนังชื่อ "ฟรานเซส"แสดงโดยเจสสิกา แลงจ์ ซึ่งโด่งดังจากหนังเรื่อง "คิงคอง"มาก่อน เรื่องนี้สร้างขึ้นจากชีวิตจริงของนักแสดงคนนี้
หัวใจนั้นขาดรักไม่ได้ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเราต้องแสวงหารักมาเติมเต็มจิตใจอยู่ร่ำไป

รักนั้นเราสามารถบันดาลขึ้นมาได้เพื่อมอบให้แก่ผู้อื่น รักชนิดนี้ไม่เรียกร้องจากใคร มีรักแบบนี้ไม่ต้องกลัวอกหัก เพราะเป็นรักที่ไม่มีใครจะพรากไปจากเราได้

---

---

ปนัดดา เรืองวุฒิ
เนื้อเพลง: ลมหนาวและดาวเดือน
อัลบั้ม: ดอกไม้ในหัวใจ



ดึกดื่นคืนนี้ ลมหนาวพัดโชยมา
ฉันมองไปที่ขอบฟ้า เนิ่นนาน
หน้าต่างห้องนอน เปิดต้อนรับแสงพระจันทร์
แสงเดือนกำลังประชัน แสงดาว

ก่อนหลับคืนนี้ ใจฉันขอไปเจอ
พบเธอที่บนฟากฟ้า พร่างพราว
จะนอนหลับไหล ในอ้อมแขนของดวงดาว
ให้เงาราตรี โอบล้อมหัวใจ

ไม่รู้ค่ำคืนนี้ เมื่อเธออยู่ตรงนั้น
จะเห็นดาวดวงเดียวกัน กับฉันไหม
สักครั้งที่เธอเห็น แสงดาวทอประกาย
ก็ยังเหมือนเรา ได้พบกัน

ดึกดื่นคืนร้าง น้ำค้างยอดหญ้าคา
ไหลลู่ลงมา สะท้อนแสงจันทร์
อยากหยุดเดือนดาว เก็บลมหนาวไว้นานๆ
เพราะเธอจะมา อยู่ในหัวใจ

ไม่รู้ค่ำคืนนี้ เมื่อเธออยู่ตรงนั้น
จะเห็นดาวดวงเดียวกัน กับฉันไหม
สักครั้งที่เธอเห็น แสงดาวทอประกาย
ก็ยังเหมือนเรา ได้พบกัน

ดึกดื่นคืนร้าง น้ำค้างยอดหญ้าคา
ไหลลู่ลงมา สะท้อนแสงจันทร์
อยากหยุดเดือนดาว เก็บลมหนาวไว้นานๆ
เพราะเธอจะมา อยู่ในหัวใจ

อยากต่อเวลา ค่ำคืนนี้ให้ยาวนาน
เพราะฉันมีเธอ อยู่ในหัวใจ



ที่มาเนื้อเพลง - สยามโซนดอทคอม