maroommatum

พยายามจะลองสร้างและเขียนไดอารี่ ฝันเอาไว้ว่าจะเขียนรู้เรื่องกะเค้าบ้าง

วันนี้ตั้งใจจะไปให้ทันรถรับ-ส่งของบริษัท.... แห้วอีกจนได้

ต้องไปเองอีกแล้ว... ลงรถตู้แล้วต้องไปต่อรถตู้อีกรอบ.. ตอนขึ้น เฮ้อได้นั่งหลังอีกแล้ว

"ไม่เป็นไร ... นั่งๆไปเหอ " บอกตัวเองแล้วก็เดินขึ้นรถ ดันไปเจอคนบ่นในรถ

แต่เช้า สงสัยทะเลาะกับแฟน โทรคุยกันตั้งแต่เราขึ้นรถจนลงแล้วยังคุยกันไม่เสร็จเลย

ผู้ชายคงรู้สึกรำคาญ แต่ไม่ยอมพูดความจริงออกมา ส่วนผู้หญิงก็เซ้าซี้ + คาดคั้นเล็ก ( ถึงเธอจะพูดว่าไม่คาดคั้นก็ตาม - แต่คนนั่งฟังด้วยมันรู้สึกอย่างง้านอะนะ )

ส่วนเราเห็นใจทั้งคู่ และรู้สึกว่าผู้ชายเห็นแก่ตัว ถ้ายอมพูดความจริงถึงแม้ว่ามันจะโหดร้ายกับผู้หญิง แต่มันคงจะดีกว่านี้นะ ยื้อกันไปยื้อกันมา ปวดใจ / ปวดหัว เสียเวลากันทั้งคู่ ส่วนผู้หญิงดูน่าจะเป็นคนแข็ง ( หมายถึงเข้มแข็งนะ ) น่าจะตัดๆๆกันไปเล้ย ไม่ต้องง้อผู้ชายหรอก (ถ้าเค้าไม่ดีจริงๆๆอะนะ)

ไว้เขียนต่อตอนบ่ายอีกรอบ ขอตัวไปเคลียร์งานก่อน

edit @ 2006/11/17 09:26:49

กินข้าวเสร็จแล้วพร้อมรบ... ไม่ใช่พร้อมที่จะเม้าท์ต่อ เมื่อวันก่อนประมาณ 2 วันที่แล้ว ไปกินส้มตำทะเลมา (ไม่ใกล้ไม่ไกล ก็ที่โรงอาหารบริษัทนั้นแหละ )

ก่อนหน้านี้เคยลองกินตำอย่างอื่น รวมถึงซุปเห็ด ผลปรากฏว่า ท้องเสีย....แต่ก็ไม่เข็ด งวดนี้เลยขอลองตำทะเล เห็นคนอื่นนั่งกินกันซู้ดซ้าด ได้ใจ....

กินไปไม่ทันข้ามคืน .....ท้องก็เสียนะซิ สงสัยไม่ถูกกับที่นี่กินทีไรเสาะท้องทุกที

ทำให้วันรุ่งขึ้นก็ไปทำงานไม่ได้ เล่นถ่าย 2-3 ครั้ง หมดแรง......โทรไปลางานและฝากงานนิดหน่อย พร้อมย้ำมีไรก็ให้โทร น้องๆๆ ก็ดีใจหาย เงียบกันไปเลยไม่มีใครโทรมากวนเล้ย ...... วันนั้นงีบแล้วงีบอีก ......เพราะมันเพลีย...ว่าจะไปหาหมออยู่เหมือนกัน พอตื่นอีกทีตอนบ่าย โรคเก่าก็กำเริบ...... โรคอะไรนะเร้อ... ^_^ ก้อโรคขี้เกียจไง มาทักทายกันได้ ว่าจะขับรถไปให้หมอดูใจซะหน่อย... เฮ้อ.....อด....

วันถัดไปก็ไปทำงานตามปกติ.....คนทำงานบริษัทอื่นๆ โทรมาตามงานก้อคุยเคลียร์งานกันตามปกติ .... แหม ดันมาทักว่าไปหางาน.... สมัครงานที่ใหม่มาเหรอ.......ปัดโธ่เว้ย ไxxพวกนี้มันเป็นอะไรกันวะ ไม่ทักอย่างอื่นบ้างเลย เดี๋ยวก็สนองซะหรอก ยิ่งช่วงนี้ยิ่งเบื่อๆเซ็งๆอยู่ด้วย....เฮ้อเบื่อๆๆๆๆๆๆ.........อยากไปเที่ยวจังเล้ย......

ปีใหม่เพื่อนๆก็ไปเที่ยวกันหมด ..... ยังไม่รู้จะไปไหนดี ( คุ้นๆๆนะประโยคนี้ ) หรือเป็นเพราะอายุน้อยลง .... หรือว่ากระเป๋าเล็กลง สงสัยทั้ง2อย่าง....เก็บเงินดีกว่า... ไม่ได้เที่ยวตอนปีใหม่ ไว้ไปตอนสงกานต์แทนก็ได้ ( ไม่เป็นไรปลอบใจตัวเองก็ได้...)

ปีนี้ทำไมบริษัทยังไม่แจ้งวันหยุดประจำปีซะทีนะ.... คนอื่นๆเค้าได้กันตั้งแต่ปีมะโว้แล้ว แพลนไปเที่ยวกันถึงไหนๆๆๆ กันแล้ว ( คิดช้ากันจริง จริ๊ง )

คืนนี้มีอะไรน่าดูบ้าง...... คิดๆๆ.......เออนึกขึ้นได้เมื่อคืนใครได้ดูเจาะใจบ้าง...ชอบจังเลยอ่ะ พระท่านเทศน์เก่งมากๆๆเลย ( เราชอบฟังพระพยอมด้วย เมื่อตอนอายุน้อยกว่านี้มากๆๆๆ ได้ไปแค้มป์ที่วัดสวนแก้วด้วยละ ตอนนั้นค้างคืนด้วยแต่จำไม่ได้ว่ากี่คืน.... อืม.. อาจจะ1อาทิตย์ละมั่ง..... )

ตอนนั้นได้ไปถอนหญ้าด้วย ... หญ้าแห้วหมูนะ ท่านบอกไว้ สนุกมากๆๆเลยได้ทำกิจกรรมหลายอย่าง อากาศ บรรยากาศดี๊ดี..... เฉพาะตอนกลางวันนะ ตอนกลางคืนไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ ก็น่าจะรู้ๆๆกันอยู่นะว่าทำไม .........( คงไม่ต้องให้ชี้แจงแถลงไขหรอกนะ..........กุ้งยังเรียกเราว่าเพ่เลย )

ตอนกลับจากวัดได้ของที่ระลึกมาด้วย เป็นกระปุกออมสินทำจากไม้ไผ่.... ไม้ไผ่ทั้งดุ้นเลย.... ไม่มีที่เปิด มีแต่ช่องให้หยอดอย่างเดียว...... ถ้าจะเอาออกก็ต้องผ่าเหมือนเวลากินข้าวหลามนะ....... รู้สึกว่าเราไม่ได้หยอดมากนะ แต่หายไปไหนแล้วไม่รู้เหมือนกันจำไม่ได้ เพราะพอเรียนจบก็ย้ายหอหึหึ ไม่รู้เก็บมาด้วยหรือเปล่า....

ความตั้งใจที่อยากจะเขียนไดอารี่ หรือเพ้อเจ้อไปตามประสา เพราะได้ไปอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง คนญี่ปุ่นเขียน ( บันทึกมาราธอน ) อ่านแล้วก็รู้สึกดี แต่เราคงทำไม่ได้อย่างคนเขียนเค้าหรอก..... เค้าบันทึกเป็นเล่มๆๆๆๆ เยอะมากๆ ในหนังสือเค้าแนะนำให้ใช้ปากกาเขียนเพราะมันให้อารมณ์ดี แต่ด้วยความที่เราเขียนไม่ค่อยสวย ( จริงๆ อ่านไม่ได้เลยต่างหาก จับหัวกับหาง กระตุกปุ๊บ....ก็ได้เส้นยาว......) ที่สำคัญยิ่งเขียนยิ่งปวดนิ้วกับมือมากๆๆ

ไปก่อนดีกว่าแล้วจะมาเขียนใหม่

ง่วงเหนื่อยและเพลียจังเลย จริงๆตั้งใจแค่แอโรบิคแล้วร้องเพลงซักเพลงก็จะกลับ ไหงกลายเป็นร้อง 2 ชั่วโมง รู้สึกฝีมือร้องเพลงจะตกลงแฮะ ( ไม่ได้ร้องดีอะไรหรอก แต่รู้สึกร้องได้แย่กว่าเดิม ... สงสัยต้องกลับไปก๊วนเดิมหาเพื่อนร้องและซ้อมดีกว่า.. )

เมเจอร์โบวล์รีโมทไม่ค่อยเวิร์คเลย หรือเราแก่ไปเนี่ย รู้สึกเคยไปที่สาขาอื่นมันเดิ้นกว่านี้และไวด้วย หาเพลงง่ายง้าย และเพลงก็อินเทรนด์ด้วยนะตอนนั้น ที่นี้ " ข้ออ้าง " ก็ไม่มีแย่จัง แถมร้องไปไมค์ก็ถ่านอ่อนเหลือแค่ไมค์เดียวคนตั้งเป็นฝูง จะพออะไรกันเนี่ย ( ความจริงยึดไมค์ไว้คนเดียวแหละ ... แย่จัง )

อยากร้องเพลงอีกจังเลย.......ชอบม๊ากมาก.........

กลับก็ดึกแถมยังอดตาหลับขับตานอนอ่านนิยายอีก แล้วมันจะไหวเรอะ....

มันก็เลยเดี้ยงนี่ไง คนไม่เจียมก็อย่างนี้แหละ..........

ต้องปรับเวลาใหม่อีกแล้วไม่งั้น....แย่......โทรม......หมองตื้อ.......

ในที่สุดก็ได้ดูคนไม่หล่อ ( แต่เท่ , แมนสุดๆๆ )ซะที ดูไปลุ้นไปยิ่งตอนถูกวางยา ก้นไม่ติดเบาะเลย หนังยาวเหมือนกัน เกือบ 3 ชั่วโมง

ที่ประทับใจก็เรื่องรถ เก่งจริงๆๆ ( ไม่รู้ว่าของจริง ถ่ายทำกี่เทค ) จอดรถทีเดียวไม่ต้องขยับ

คนร้ายที่ 007 ไล่ตามก็เจ๋งมากๆๆ สปริงตัวดีจริงๆ ผู้ร้ายท่าสวย ส่วนพระเอกวิ่งชนฝาซะดูหมดรูป แต่นั้นแหละได้อารมณ์คนธรรมดาที่เก่ง ไม่ใช่ซุปเปอร์แมนนี่จะได้เหาะผ่านรอดไปได้

ฉากตึกถล่ม อยากดูแบบภาพเบื้องหลังอ่ะ ที่ตึกถล่มทรุดลงทั้งตึก แต่ที่ดูจะค่อยทรุด ( ไม่มันส์อ่ะ )

อยากได้บ้านแบบตอนจบ สวยจริงๆๆ ถ้าขอได้ขอหลังหนึ่งนะ... ( เทวดาสาธุ ...)