R#-ชายตาบอด 4 คน

posted on 11 Nov 2007 12:54 by maroommatum in Read

ชายตาบอด 4 คน

จากหลักธรรมคำสอนประจำวัน ในเวปไซต์ Buddhist Chennel เมื่อวันที่ 11 มกราคม 2548 ที่ประเทศสิงคโปร์ –

แปล โดย ปิยนุช (อาสาเยาวชนชาวพุทธ)
วาดภาพประกอบ โดย a-suka (อาสาหนุ่มสาวชาวพุทธ)

bpi13 (14K)

มีชายตาบอดคนหนึ่งกำลังจะออกจากบ้านเพื่อนเพื่อเดินทางกลับบ้าน ซึ่งขณะนั้นเป็นเวลากลางคืน เพื่อนผู้หวังดีของเขาแนะนำให้ชายตาบอดนำโคมไฟติดตัวไปด้วย แต่ ยังไม่ทันที่เพื่อนของเขาจะพูดจบ ชายตาบอดกลับหัวเราะออกมาและพูดสวนกลับมาว่า

“ ทำไมฉันต้องเอาโคมไฟนี่ไปด้วยล่ะ ฉันน่ะรู้ทางไปบ้านของฉันดี ไม่จำเป็นหรอก ”

แต่เพื่อสนองความหวังดีของเพื่อนเขาจึงจำต้องเอาโคมไฟนั้นมาด้วย และเมื่อเขาเดินทางไปได้สักพัก ก็มีคนเดินมาชนเขาเข้า ทำให้เขาตกใจ และรู้สึกโกรธขึ้นมาตงิดๆ แล้วเขาก็ตะโกนขึ้นมาว่า

“ เฮ้ย !!! นี่คุณไม่ได้ตาบอดซะหน่อย ช่วยหลีกทางให้คนตาบอดเดินหน่อยไม่ได้รึไงกัน ”

แล้วชายตาบอดก็เดินทางต่อไป แต่แล้วก็มีคนอื่นเดินมาชนเขาอีกครั้ง คราวนี้ความโกรธของเขาทวีความรุนแรงขึ้น เขาตะโกนถามคนที่เพิ่งเดินชนเขาว่า

“ นี่ คุณตาบอดรึไงกัน ไม่เห็นแสงโคมไฟของผมหรอ ผมอุตส่าห์ถือมันมาเพื่อให้คุณมองเห็นผมนะเนี่ย ”

ชายแปลกหน้าตอบชายตาบอดว่า “ นี่คุณตาบอดหรือนี่ คุณไม่เห็นหรอว่าโคมไฟของคุณน่ะมันดับไปแล้ว”

ชายตาบอดชะงักกับคำตอบที่ได้ไปครู่หนึ่ง แล้วชายแปลกหน้าคนนั้นก็ขอโทษชายตาบอด

“ ขอโทษทีครับ ผมก็เป็นคนตาบอดเหมือนกัน ผมมองไม่เห็นว่าคุณก็ตาบอดเหมือนกับผม ” –

“ ไม่หรอกครับ ผมต่างหากเป็นฝ่ายที่ต้องขอโทษที่ผมหยาบคายกับคุณ ”

ชายตาบอดทั้งสองรู้สึกอายเป็นอย่างมาก
หลังจากนั้นชายตาบอดยังคงเดินทางต่อไป และแล้วเขาก็ถูกชนอีกครั้ง ครั้งนี้เขาระวังมากขึ้น เขาถามคนที่เดินชนเขาอย่างสุภาพว่า
“ ขอโทษครับ ไม่ทราบว่าโคมไฟของผมดับรึเปล่าครับ ”

ชายแปลกหน้าคนที่สองตอบว่า

“ เอ้ !! แปลกจริงๆ นั่นมันเป็นคำถามที่ผมต้องถามคุณนี่นา โคมไฟผมดับหรือครับ ”

ชายทั้งสองหยุดเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะถามกันและกันว่า

“ คุณตาบอดรึเปล่า ?” –

“ ใช่ !!! ”

ชายทั้งสองคนตอบพร้อมกัน แล้วชายตาบอดทั้งสองคนก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาเพราะคำตอบของพวกเขาเอง จากนั้นชายตาบอดทั้งสองก็คลำไปที่โคมไฟเพื่อพยายามจะจุดมันขึ้นมาใหม่ ขณะนั้นเองก็มีคนเดินผ่านมา เขาเห็นชายทั้งสองยืนอยู่จึงเดินเลี่ยงไปอีกทางหนึ่งเพื่อจได้ไม่เดินชนกัน เขาคนนั้นไม่ทราบหรอกว่าชายทั้งที่ยืนอยู่นั้นเป็นคนตาบอด และเมื่อเขาเดินผ่านไปเขายังนึกในใจว่า

“ บางที ถ้าเราเอาโคมไฟมาด้วยก็คงจะดี จะได้เห็นทางได้ชัดขึ้น และคนอื่นก็จะได้พลอยเห็นทางไปด้วย ”

โดยไม่มีใครทราบเพื่อนผู้หวังดีของชายตาบอดคนแรกได้ถือโคมไฟเดินทางตามมาอย่างเงียบๆ เพื่อเขาจะได้แน่ใจว่าชายตาบอดเพื่อนของเขาจะเดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัย เขายิ้มกับเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น และเขาก็หวังว่าเพื่อนของเขาคงได้รับบทเรียนจากเหตุการณ์ที่ชายตาบอดได้เจอในครั้งนี้ด้วยตัวของเขาเอง

หากท่านอ่านนิทานเรื่องนี้แล้วเข้าใจ กรุณาบอกหน่อยเถอะครับ ว่านิทานเรื่องนี้สอนใจเราว่าอย่างไร

--------------------------------------------------------------

กำลังคิดอยู่........

- ในชีวิตคนเราต้องมีแสงสว่างนำทาง......แล้วแสงสว่างจะหาได้จากที่ไหนกันบ้าง...... ในชีวิตจริงจะมีใครมาคอยให้แสงสว่างเหมือนเพื่อนผู้หวังดีในเรื่องนี้ไม๊......ถ้ามีก็ถือว่าโชคดี...เพราะนอกจากจะให้แสงสว่างแล้ว ยังคอยดูแลเราจนถึงฝั่ง.....แต่ถ้าไม่มีละ......ชีวิตเราจะแย่งั้นหรือ.......ไม่เป็นอย่างนั้นมั้ง........เราสามารถที่จะจุดแสงสว่างขึ้นมาเองได้......แต่ว่าวิธีการที่เราจะจุดมันขึ้นมาละ......แต่ละคนจะมีวิธีการที่เหมือนหรือต่างกันอย่างไร ?????

- กำลังคิดอีกรอบ นึกออกจะมาเขียนเพิ่ม

5 Comments

กรณีนี้น่าจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับพุทธศาสนาครับ ดังนั้นขอตอบแบบนี้ละกันครับ

ชายตาบอดทั้งหมดในเรื่องนี้ ก็คือเราๆท่านๆทั้งหลายที่เป็นพุทธศาสนิกชน(โดยกำเนิด)

โคมไฟ ก็คือ หลักธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้า

ชายแปลกหน้า อาจจะหมายถึง พระพุทธเจ้า หรืออาจเป็นพระสงฆ์ หรืออาจเป็นผู้ปฏิบัติธรรม

ดังนั้นเปรียบได้ว่า เราๆท่านๆที่ได้ชื่อว่าเป็นพุทธศาสนกิชน(โดยกำเนิด) หากแต่เดินทางชีวิตแบบคนตาบอด ผิดๆถูกๆ หากนำธรรมะมาเป็นหลักในการประพฤติปฏิบัติ ก็เปรียบเสมือนแสงสว่างนำทางไปสู่จุดหมายปลายทางได้โดยสวัสดิภาพ ถึงแม้ว่าเราๆท่านๆจะไม่เห็นคุณค่าโดยตรงก็ตาม

ตอบแบบนี้ไม่รู้ว่าพอจะใช้ได้หรือไม่ครับ double wink